1191-1194 Ο ΛΕΟΝΤΟΚΑΡΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΛΟΥΖΙΝΙΑΝ

Η απώλεια της Κύπρου συρρίκνωσε δυσανάλογα του μεγέθους της την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, γιατί η στρατηγική σημασία του νησιού στο κέντρο των διεργασιών και της σύγκρουσης των πολιτισμών στην Ανατολική Μεσόγειο και τους Αγίους Τόπους καθιστούσαν το Βυζάντιο για 2 περίπου αιώνες πρωταγωνιστή. Με την απώλεια της Κύπρου η αυτοκρατορία απουσιάζει πλήρως και δεν έχει κανένα λόγο πια στην περιοχή. Το κενό συμπλήρωσαν τώρα οι δυτικές δυνάμεις, που άρχισαν να επωφελούνται πλήρως ελέγχοντας το εμπόριο και τα έσοδα εξασθενώντας έτσι ακόμη περισσότερο το Βυζάντιο. Η απώλεια της Κύπρου επιβάρυνε ακόμη περισσότερο τις ήδη κακές σχέσεις μεταξύ των Ορθοδόξων και των Λατίνων, οι οποίοι βλέπουν πλέον τα Βυζαντινά εδάφη σαν χώρους επέκτασης και μόνιμης παρουσίας στους στην Ανατολή. Για την Κύπρο και το Κίτιο βέβαια αρχίζει μετά από 1000 περίπου χρόνια μια νέα περίοδος ξενοκρατίας, που επιφύλασσε πολλές δοκιμασίες για τον λαό του νησιού και πολλές περιπέτειες για την πόλη.

Στο μεταξύ ο Ριχάρδος με τον στόλο και τα σταυροφοριακά του στρατεύματα βοήθησε στην κατάληψη της Άκρας, που παραδόθηκε τον Ιούλιο του 1191, αλλά δεν μπόρεσε ούτε καν να πλησιάσει ποτέ την Ιερουσαλήμ αφού οι σταυροφόροι δεν μπόρεσαν να έχουν κανένα άλλο αποτέλεσμα. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1192 οι σταυροφόροι υπογράφουν συνθήκη με τον Σαλαντίν, τερματίζοντας έτσι και επίσημα την Τρίτη Σταυροφορία. Το μόνο θετικό της συμφωνίας ήταν ότι οι χριστιανοί θα μπορούσαν να επισκέπτονται άοπλοι την Ιερουσαλήμ για προσκυνήματα, και θα κρατούσαν την παραλιακή λωρίδα που ήδη κατείχαν, δηλαδή από την Τρίπολη – Τύρο - Άκρα μέχρι Γιάφα. Δηλαδή σήμερα τις ακτές του Λιβάνου και μέρος της εφαπτόμενης προς τον Λίβανο Παλαιστινιακής ακτής (Βόρειο Ισραήλ). Όμως, ο Ριχάρδος αντιμετώπισε άμεσα την εχθρότητα των Ελλήνων και των Αρμένιδων της Κύπρου, και αφού δεν χρειάζεται πλέον την Κύπρο την πωλεί στους Ναϊτες ιππότες. Αυτοί με συνολικά 117 άνδρες, δηλαδή 14 ιππότες, 29 ιππείς και 74 πεζούς δεν μπόρεσαν βέβαια να κρατήσουν την Κύπρο και την παραδίδουν πίσω τον επόμενο χρόνο (1192) μετά από αιματηρά γεγονότα που συνέβησαν στην Λευκουσία. Ο Λεοντόκαρδος για να συμφιλιώσει τους Λατίνους της Παλαιστίνης, έπεισε τον Γκυ Λουζινιάν να παραιτηθεί του τίτλου του βασιλιά, του ανύπαρκτου για τους σταυροφόρους Κράτους της Ιερουσαλήμ, υπέρ του άλλου διεκδικητή Κορράδου Μονφερρατικού, πωλώντας σ΄ αυτόν την Κύπρο για να ιδρύσει το δικό του Φραγκικό Κράτος.  

Ο Γκυ Λουζινιάν, αφού πλήρωσε μέρος μόνο του συμφωνηθέντος ποσού στον Λεοντόκαρδο, αρχίζει άμεσα την δημιουργία ενός φεουδαρχικού Λατινικού Βασιλείου το οποίο σε δύο χρόνια ήταν ήδη πραγματικότητα. Η επιτυχία βασίσθηκε στη πολιτική του Λουζινιάν να δέχεται και να διανέμει κλήρους και φέουδα σ’ όλες τις Λατινικές οικογένειες, ευγενείς, στρατιωτικούς και απλούς ανθρώπους που έχασαν τα πάντα στις καταλυθείσες από τον Σαλατίν Λατινικές κτίσεις στους Αγίους Τόπους και την ευρύτερη Ανατολή. Δέχθηκε επίσης για μόνιμη εγκατάσταση στην Κύπρο νέους εποίκους από την Δύση καθώς και τα Ιπποτικά θρησκευτικά τάγματα, όπως τους Ιωαννίτες και τους Ναϊτες τους οποίους προίκιζε με κτήματα για να έχουν πόρους και να πληρώνουν τις φορολογίες τους, σε βάρος βέβαια του ντόπιου πληθυσμού. Όλοι είχαν την υποχρέωση να είναι τακτικοί στις πληρωμές τους στον Βασιλιά αλλά πάνω απ’ όλα πιστοί σ’ αυτόν υπηρετώντας όποτε χρειαστεί στον στρατό του. Στη διανομή αυτή το Κίτιο κρατήθηκε από τον ίδιο τον Βασιλιά, γιατί οι πλουτοπαραγωγικοί του πόροι όπως τα τεράστια έσοδα από την συγκομιδή άλατος, διαφυλάχθηκαν για τις ανάγκες του Στέμματος, και το λιμάνι του για τις ανάγκες του πολεμικού ναυτικού και του στρατού του νέου βασιλείου. Ο Γκυ πέθανε το 1195 αλλά η σοβαρή διαχείριση που έκανε στα συμφέροντα των σταυροφόρων στην Κύπρο, γέννησαν ένα πολεμικό και εμπορικό ορμητήριο για τους δυτικούς στο μέσο των Μουσουλμανικών εδαφών και το τελευταίο φιλικό έδαφος για όλους τους χριστιανούς πριν από το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.