ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΑ ΣΥΝΟΡΑ 610-632 μ.Χ.

Το 610 περνά και από την Κύπρο o Ηράκλειος και εκδίδει εδώ δικά του νομίσματα πριν αναγορευθεί αυτοκράτορας τον ίδιο χρόνο. Η ανικανότητα του Φωκά που εκθρόνισε ο Ηράκλειος οδήγησε το Βυζάντιο σε δύσκολες εποχές. Οι Σέρβοι (Άβαροι) λεηλατούσαν τα Βαλκάνια και την Ελλάδα, οι Πέρσες την Μικρά Ασία και τους Αγίους Τόπους, και οι Λομβαρδοί και οι Γότθοι περιόρισαν ακόμη περισσότερο την Δυτική πτέρυγα του Βυζαντίου. Οι Πέρσες μάλιστα το 614 κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ, άρπαξαν το Τίμιο Σταυρό, έσφαξαν χιλιάδες χριστιανούς και συμπλήρωσαν καταλαμβάνοντας την βόρεια Αφρική πέραν της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου το 617. Το κλίμα φόβου και επικείμενης πιθανής Περσικής επίθεσης στην Κύπρο επέτεινε η επιστροφή στην Κωνσταντία του Κύπριου Πατριάρχη Αλεξάνδρειας και Βυζαντινών στρατηγών όπως ο Ασπαγούριος και ο Ισαάκιος με στρατεύματα από τα γειτονικά θέατρα των μαχών. Η κατάσταση για το Βυζάντιο ήταν απελπιστική και στο Κίτιο επικρατεί ανασφάλεια για πρώτη φορά μετά από 5 αιώνες. Ο ιστορικός Κώστας Κύρρης αναφέρει ότι οι Πέρσες τελικά επιτέθηκαν στην Κύπρο το 619.

Μετά από συνεχείς πολέμους ο Ηράκλειος καταφέρνει να ελέγξει την κατάσταση. Μεταξύ 626-628 εκδίδει ξανά βυζαντινό νόμισμα από την Κύπρο, προφανώς για να χρηματοδοτήσει την νικηφόρα του αντεπίθεση κατά των Περσών το 628. Η έκδοση βυζαντινών νομισμάτων από τον Ηράκλειο στην Κύπρο μετά από 3 αιώνες υποδηλεί κάποια ιδιαίτερη του σχέση με την Κύπρο. Οι Πέρσες τελικά εξαναγκάζονται να επιστρέψουν το Τίμιο Σταυρό, τον οποίο ο Ηράκλειος πήγε ο ίδιος προσωπικά στην Ιερουσαλήμ το 629 μ.Χ. Ενώ ο αυτοκράτορας βρισκόταν ακόμη στην Ιερουσαλήμ απολαμβάνοντας την πρόσφατη νίκη του, έλαβε γράμμα από κάποιο προφήτη Μωάμεθ, από τα βάθη της Αραβίας, που του ζητούσε να παραδώσει τα εδάφη του διαφορετικά θα υφίστατο επιθέσεις και θα τα έχανε. Η επιστολή αυτή δεν πρέπει να λήφθηκε στα σοβαρά από τον Ηράκλειο, αλλά ούτε υπήρχαν δυνάμεις για άλλους εχθρούς. Ο Μωάμεθ επωφελήθηκε της αδυναμίας Βυζαντινών και Περσών, που προκλήθηκε λόγω των αυτοκαταστροφικών πολυετών τους συγκρούσεων, εμφανίζεται στην Μεσόγειο και καταλαμβάνει την Συρία, την Παλαιστίνη και την Ιερουσαλήμ το 632. Την ίδια χρονιά ο Μωάμεθ πεθαίνει και διάδοχος του αναλαμβάνει ο φίλος, βοηθός και πεθερός του Αμπού Πέκρ. Το Κίτιο βρίσκεται τώρα σε ακόμη χειρότερη θέση, βρίσκεται απέναντι από τα νέα διοικητικά κέντρα των Μουσουλμάνων Αράβων, της νέας δύναμης στη ανθρωπότητα. Από το επίκεντρο της Ρωμαιο-βυζαντινής ειρήνης μετατρέπεται τώρα σ’ ένα προκεχωρημένο φυλάκιο στα αιματοβαμμένα σύνορα δύο αντιθέτων πολιτισμών και θρησκευτικών πεποιθήσεων.  

Σύμφωνα με τον Άγγλο ιστορικό Γουέλς, πραγματικός ιδρυτής της αυτοκρατορίας του Ισλαμισμού δεν ήταν τόσο ο Μωάμεθ, όσο ο διάδοχος 1ος χαλίφης Αμπού Μπεκρ (Αβουβεκήρ ή Αβουβάχαρος 632-634), που ήταν στην ουσία το στρατηγικό μυαλό της νέας δύναμης από την αρχή. Η προσφιλής του στρατηγική για την υποταγή των γύρω λαών ήταν συνδυασμός μικρών στρατιωτικών δυνάμεων των 3-4 χιλιάδων πολεμιστών με την ιδεολογία του Ισλάμ, που έβρισκε μεγάλη απήχηση στους λαούς, που δεν ήταν ευχαριστημένοι από το Βυζαντινό κατεστημένο. Οι επιτυχίες του Ισλάμ διαδέχονταν η μια την άλλη και σίγουρα η γειτονική Κύπρος πρέπει να θεωρήθηκε πολύ εύκολη λεία αφού ήταν γνωστό ότι δεν στάθμευαν σ’ αυτήν σημαντικά αυτοκρατορικά στρατεύματα. Σύμφωνα με διάφορες πηγές το 632, και πριν ακόμη οι Άραβες αποκτήσουν αξιόμαχες ναυτικές δυνάμεις, αναφέρουν ότι οι Άραβες επιχείρησαν μια αστραπιαία επίθεση από την Συρία εναντίον του Κιτίου σύμφωνα με την αγαπημένη στρατηγική του Αμπού Μπεκρ.