649-653 μ.Χ. ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ

Οι Άραβες είχαν οδηγίες από τον ίδιο τον Προφήτη ότι έπρεπε να καταλάβουν «τις πόλεις των παραλίων και τα νησιά των θαλασσών». Ο Εμίρης – Διοικητής της Συρίας Μωαβίας πήρε την έγκριση για κατάληψη της Κύπρου μόνο αφού διαπιστώθηκε ότι ο Αραβικός στόλος ήταν πλέον ικανός να αντιμετωπίσει τις ναυτικές δυνάμεις των Βυζαντινών και να προωθήσει την Αραβική κυριαρχία στη θάλασσα. Ο Μωαβίας τέθηκε ο ίδιος επικεφαλής της πρώτης ναυτικής εκστρατείας των Μουσουλμανικών δυνάμεων. Οι Αιγυπτιακές δυνάμεις, που συνενώθηκαν με τους Άραβες το 642 έκαναν την διαφορά. Ο συνδυασμένος Αιγυπτιακός και Αραβικός στόλος ήταν έτοιμος και κατέπλευσε κατά της Κύπρου με 1700 σκάφη και με χιλιάδες στρατεύματα το 649. Η αποβίβαση έγινε πιθανότερο στις ακτές του Κιτίου και η πόλη ήταν ο πρώτος εύκολος στόχος των επιδρομέων αφού σε αντίθεση με την Κωνσταντία δεν είχε οχυρωματικά τείχη, τα οποία βέβαια δεν βοήθησαν αφού μετά σύντομη πολιορκία η Κωνσταντία παραδόθηκε και λεηλατήθηκε αλύπητα όπως και οι άλλες πόλεις της Κύπρου. Οι Άραβες επικεφαλής της εκστρατείας, εκθαμβώθηκαν από τα πλούτη της Κύπρου.

Ο Μωαβίας αποβιβάσθηκε στο Κίτιο με την σύζυγο του Φακχιτάχ και ο στρατηγός Ιμπντ-μπεν-Σαμίτ με την δική του γυναίκα Ούμ Χαράμ, σύμφωνα με το θρησκευτικό έθιμο των Αράβων, που ήθελε του ανώτερους αξιωματούχους να συνοδεύονται από τις συζύγους τους. Η Ούμ Χαράμ ήταν ινσαρία του Προφήτη, δηλαδή αγία βοηθός του, και μια από τις πρώτες πιστές οπαδούς που ακολούθησαν τον Μωάμεθ στην πορεία από Μέκκα στη Μεδίνα. Ενώ λοιπόν περιόδευαν πάνω σε γαϊδούρια στις αλυκές Λάρνακας η Ούμ Χαράμ έπεσε από το ζώο και πέθανε. Με την ειρηνική αυτή εκδοχή συμφωνούν οι Βυζαντινές πηγές. Οι Αραβικές όμως, κάνουν λόγο για ξαφνική επίθεση από χριστιανούς απίστους Γενουάτες εναντίον της συνοδείας των γυναικών. Η περιγραφή των στρατιωτών σαν Γενουάτες δεν ξενίζει καθόλου γιατί είναι γνωστό ότι τα βυζαντινά στρατεύματα-φρουρές αποτελούνταν από μισθοφόρους απ’ όλα τα γνωστά μέρη του κόσμου. Η μαρτυρία αυτή μας επιτρέπει να υποθέσουμε ότι στο Κίτιο έγιναν εχθροπραξίες-αντεπιθέσεις και η πόλη δεν καταλήφθηκε ειρηνικά.  

Ο Εμίρης Μωαβίας διέταξε όπως η αγία βοηθός του Προφήτη ταφεί στο σημείο του δυστυχήματος. Σύμφωνα με την Ισλαμική παράδοση η Ούμ Χαράμ ήταν θαυματουργός και η ίδια μετακίνησε τους 3 ογκόλιθους του τάφου της από την Ιερουσαλήμ και τους έφερε στις Αλυκές. Τον ένα έβαλε στα πόδια τον άλλο στη κεφαλή και τον τρίτο άφησε να αιωρείται πάνω από το σώμα της. Ο τάφος της και το μετέπειτα τέμενος θεωρείται μέχρι σήμερα σαν πολύ σημαντικός Μουσουλμανικός ιερός χώρος. Για τους Μουσουλμάνους της Κύπρου θεωρείται προσκύνημα και σημαντικός ιερός χώρος όπως η Μέκκα η Μεδίνα και η Ιερουσαλήμ. Μετά τον Λάζαρο, στενό φίλο και συνεργάτη του ιδρυτού του χριστιανισμού τώρα η Λάρνακα φιλοξενεί επίσης στη γή της μια στενή συνεργάτιδα και φίλη του ιδρυτού του Μωαμεθανισμού, την Ούμ Χαράμ. 

Η κατάκτηση της Κύπρου συμπληρώθηκε με επιτυχία και πέρα από την λεηλασία ο Μωαβίας επέβαλε φόρο υποτελείας από 7200 χρυσά νομίσματα (δηνάρια), διατήρησε φρουρά και επέβαλε στους κατοίκους να επιτρέπουν προσχωρήσεις στο Ισλάμ, να μη δίνουν βοήθεια ή πληροφορίες στους βυζαντινούς, να του δίνουν στους Άραβες πληροφορίες για τις κινήσεις των Βυζαντινών και ακολούθως αποχώρησε. Οι Βυζαντινές πηγές θεωρούν ότι ο Μωαβίας αποχώρησε με το άκουσμα της προσέγγισης του Βυζαντινού στόλου και ότι οι όροι που επέβαλε ο Μωαβίας καταργήθηκαν με την επέμβαση τον επόμενο χρόνο του Βυζαντινού στόλου με ηγέτη τον ναύαρχο της Μικράς Ασίας Κακόριζο. Το 653, αφού οι Κύπριοι βοήθησαν τους Βυζαντινούς σε μια εκστρατεία στην περιοχή, ο Μωαβίας θεώρησε ότι παραβιάσθηκε η συμφωνία και ξαναστέλλει τον Αραβικό στόλο με 500 πλοία υπό την ηγεσία του Αμπούλ-Αβάρ. Η στρατηγική της άλληλο-υποστήριξης στρατού και στόλου, λόγω του φόβου της εμφάνισης των βυζαντινών, είχε σαν αποτέλεσμα να πλήττονται περισσότερο οι παράκτιες πόλεις και οικισμοί, έτσι το Κίτιο και η Κωνσταντία επλήγησαν εκ νέου και φαίνεται ότι τα νέα κτυπήματα είναι φοβερά, αν και το επίκεντρο ήταν αυτή τη φορά η Πάφος. Ο Αμτούλ Αβάρ άφησε εκεί 12.000 στρατό για την προστασία των ναυπηγείων της Πάφου για την ενδυνάμωση του ναυτικού τους, και τη σχεδιαζόμενη επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης. Ο Αβάρ επιβεβαίωσε την συμφωνία με τους Κύπριους και τους αναγνώρισε το δικαίωμα να συμβληθούν σε ξεχωριστή συμφωνία μαζί του ανεξάρτητοι από το επίσημο Βυζαντινό Κράτος. Στο μεταξύ ο Μωαβίας νίκησε και τους Πέρσες οριστικά το 651, οι οποίοι αποφάσισαν να ασπασθούν τον Μωαμεθανισμό. Το Βυζάντιο είναι τώρα μόνο του αντιμέτωπο με μια αχανή νέα αυτοκρατορία ένα αντίπαλο δέος.